حالا که می روی

دفترِ نوشته ها را بگذار و چمدان ناگفته ها را ببر!

اینجا هوای پلک ها ابری ست

آنجا حوصله ی بی قراری ها

واژه ایی نیست 

هجایی نه!

نه ترنمِ بودن؛ نه رویاهای به خانه رسیده

تنها رفتن بود ُ رفتن..

رفتن اش به وقتِ اردیبهشت بود ُ یادش به وقتِ همیشه..

یونس

اردیبهشت 92

پیراهن هیچ فصلی 

خیس تر از بهاری نخواهد بود

که عاشق ات شدم..

لیلا کرد بچه