از دامن آسمان صفا می ریزد                   وز جلوه ی خورشید،جلا می بارد

با آن که خزان است ز دستان درخت          در پای من و شما طلا می بارد

مبهوت از آنم که در این مخمل ِ صبح         در سینۀ من غم ز کجا می بارد

ای کاش که امروز به دادم برسی              فردا چه کسی دیده چه ها می بارد

بر دیدۀ من قدم به تشویش گذار                چون خون دلم از آن فضا می بارد

ای جان من و درد من و درمانم                کز خلقتت اعجاز خدا می بارد

بنشینی اگر به پای حرف دل من               تصدیق کنی دیده به جا می بارد

8۵/0۹/۰۸

چنگیز میرزایی 

کوچک

          همچون گلوگاه ِ پرنده یی ،

هیچ کجا دیواری فرو ریخته بر جای نمی ماند .

سالیان ِ بسیار نمی بایست

                                   دریافتن را

که هر ویرانه نشانی از غیاب ِ انسانی ست

که حضور ِ انسان

                       آبادانی ست .

همچون زخمی

                    همه عَمر

                                  خونابه چکنده

همچون زخمی

                    همه عَمر

                                 به دردی خشک تپنده ،

به نعره یی

              چشم بر جهان گشوده

به نفرتی

           از خود شونده ، -

غیاب ِ بزرگ چنین بود

سرگذشت ِ ویرانه چنین بود .

آه اگر آزادی سرودی می خواند

کوچک

         کوچکتر حتا

                        از گلوگاه ِ یکی پرنده !

   احمد شاملو

به دنیا می آییم ،

عکس ِ یک نفره می گیریم!

بزرگ می شویم ،

عکس دو نفره می گیریم!

پیر می شویم ،

عکس ِ یک نفره می گیریم...

و بعد

دوباره باز

نیستیم...

حسین پناهی